Sala
Ceramika Ryszarda Necla
Dziewiąte pokolenie rodu, odzyskany warsztat i udział w przygotowaniu ekspozycji.
Język treści
Ryszard Necel rozpoczął naukę garncarstwa w 1954 roku, mając czternaście lat. Był synem Leona i przedstawicielem dziewiątego pokolenia rodziny. Zaczynał od niewielkich form: wazoników, lichtarzy i kieliszków do jaj. Tytuł mistrzowski uzyskał w 1965 roku. Po śmierci ojca kontynuował rodzinne rzemiosło. Wytwarzał między innymi duże wazony, talerze, kufle i dwojaki. Jego urny nawiązywały do znalezisk archeologicznych z okolicy Chmielna. Szczególną biegłość osiągnął w powtarzaniu kształtów naczyń toczonych ręcznie.
12 maja 1979 roku odzyskał rodzinny warsztat od spółdzielni, po 29 latach. Mógł ponownie samodzielnie decydować o jego pracy. Na początku lat dziewięćdziesiątych trudności ze sprzedażą i zakupem materiałów doprowadziły jednak do przerwania działalności dostępnej dla zwiedzających. W 1993 roku włączył się w przygotowanie ekspozycji. Udostępniał dokumentację i opowiadał dzieje rodziny, pomagając przygotować historyczną ekspozycję. Własne umiejętności przekazał także siostrzeńcowi Karolowi Elasowi, który przyjął nazwisko Necel i kontynuował pracę garncarską. Ryszard zmarł w styczniu 1996 roku; jego wyroby zachowano w rodzinnych zbiorach.
Dla dzieci
Ryszard zaczął uczyć się garncarstwa, gdy miał czternaście lat. Najpierw robił małe przedmioty, takie jak wazoniki i kieliszki do jaj. Z czasem nauczył się toczyć również duże naczynia. Był dziewiątym pokoleniem garncarzy w rodzinie Neclów.
Przez wiele lat warsztat należał do spółdzielni. Ryszard odzyskał go dla rodziny w 1979 roku. Później pomógł przygotować ekspozycję: pokazał dokumenty i opowiedział historię swoich bliskich. Uczył też siostrzeńca Karola. W ten sposób wiedza o glinie, kole i zdobieniu naczyń trafiła do następnej osoby w rodzinie. Prace Ryszarda pozostały na wystawie po jego śmierci w 1996 roku.
Pytanie 1 z 2