Ceramika i Królewska Zawodowa Szkoła Ceramiczna

Królewska Zawodowa Szkoła Ceramiczna rozpoczęła działalność w Bolesławcu w 1897 roku. Kierował nią chemik Wilhelm Pukall, wcześniej związany z Królewską Manufakturą Porcelany w Berlinie. Program łączył kształcenie artystyczne z wiedzą techniczną.

Placówka pracowała również jak ośrodek badający potrzeby miejscowych garncarni. Jej wykładowcy przygotowywali receptury mas i szkliw, opracowywali sposoby formowania, zdobienia i wypalania naczyń oraz pomagali rozwiązywać problemy produkcyjne.

Pod wpływem szkoły upowszechniło się odlewanie w formach gipsowych. Umożliwiało uzyskiwanie precyzyjnych, bardziej skomplikowanych kształtów. Mechanizacji towarzyszyły zmiany przygotowywania gliny i udoskonalenia pieców; naczynia zyskiwały gładszą i szczelniejszą powierzchnię.

Dla ceramiki projektowali związani ze szkołą Ernst Heinecke i Wilhelm Waldeyer, a także zapraszani twórcy, wśród nich Henry van de Velde i rzeźbiarz August Gaul. Z nowych metod korzystały m.in. zakłady Juliusa Paula, Hugo Reinholda i Karla Wernera. Ich wyroby odpowiadały zmieniającym się kierunkom sztuki: od secesji po art déco i nową rzeczowość, a produkcja trafiała na zagraniczne rynki.