Parowóz TKh2-12

TKh2-12 zbudowano w 1890 roku w fabryce Union-Gießerei w Królewcu. Należy do pruskiej serii T7, starszej od polskiego oznaczenia, pod którym jest dziś rozpoznawany. To tendrzak: zapas wody i paliwa przewoził na samej lokomotywie, bez osobnego tendra. Ma trzy osie napędne i jest przystosowany do normalnego toru o rozstawie 1435 milimetrów. Te cechy opisują konstrukcję maszyny niezależnie od zmieniającego się właściciela.

Po drugiej wojnie światowej parowóz pracował w kopalni Kazimierz-Juliusz w Sosnowcu. Jego historia obejmuje więc także transport przemysłowy, poza regularną służbą na kolejowej sieci. W 1974 roku skierowano go do naprawy głównej. Później stacjonował we Wrocławiu Gądowie.

Tam rozpalano go na potrzeby realizacji filmowych, między innymi seriali „Lalka” i „Rodzina Połanieckich”. Maszyna z końca XIX wieku mogła uczestniczyć w odtwarzaniu dawnych podróży, zamiast być wyłącznie nieruchomą dekoracją. Jej filmowa praca była kolejnym zastosowaniem istniejącego parowozu, a nie budową lokomotywy specjalnie dla ekipy.