Wystawa Fonograficzna

Radio, telewizja i gramofony mają na tej wystawie trzy odrębne strefy. Część radiowa prowadzi przez dzieje polskiej radiofonii od 1918 roku. Obejmuje odbiorniki produkcji polskiej i zagranicznej, dzięki czemu historia tej techniki nie ogranicza się do urządzeń jednej krajowej wytwórni. Sprzętowi towarzyszą reprodukcje fotografii oraz archiwalne reklamy prasowe, stanowiące dodatkowy materiał do historii radia.

Część telewizyjna obejmuje prototyp polskiego telewizora z 1947 roku. Towarzyszą mu odbiorniki z późniejszych okresów, wśród nich model Belweder.

Trzecia strefa dotyczy zapisywania i odtwarzania dźwięku na płytach. Pokazano w niej gramofony ze zbiorów muzeum, w tym najstarszy egzemplarz, pochodzący z początku XX wieku. Ten obiekt jest starszy niż data rozpoczynająca opowieść części radiowej. Mimo wspólnej nazwy wystawy każda strefa ma własny zakres: odbiór audycji radiowych, obraz telewizyjny oraz odtwarzanie nagranego dźwięku.