Punkt zainteresowania
Samochód rozpoznawczy BRDM-2
Pancerne nadwozie skrywa rozwiązania do jazdy w terenie i pływania.
Język treści
BRDM-2 był opancerzonym samochodem rozpoznawczo-patrolowym, opracowanym w Związku Radzieckim. Miał napęd na cztery koła i czteroosobową załogę: dowódcę, kierowcę, działonowego oraz zwiadowcę. W kadłubie wydzielono trzy części: kierowania z przodu, bojową pośrodku oraz silnikową z tyłu. Mrągowski egzemplarz został wyprodukowany w 1972 roku.
Rodzina BRDM-2 była przystosowana także do pływania; napęd w wodzie zapewniał pędnik umieszczony z tyłu kadłuba. Przed wjazdem do wody podnoszono przedni falochron, a kierownice za pędnikiem umożliwiały skręcanie. Kierowca i dowódca mogli obserwować otoczenie przez pancerne szyby albo peryskopy, zależnie od warunków. Silnik benzynowy GAZ-41 miał osiem cylindrów w układzie V i moc 140 KM. Zadanie rozpoznania wymagało więc połączenia kilku cech: mobilności kołowego pojazdu, osłony załogi oraz urządzeń pozwalających obserwować teren z wnętrza. Niewielka załoga pracowała w nadwoziu, które mieściło także napęd i wyposażenie potrzebne do pokonywania wody.
Dla dzieci
BRDM-2 służył do rozpoznawania terenu. Pracowały w nim cztery osoby: dowódca, kierowca, działonowy i zwiadowca. Pancerne ściany osłaniały ich wnętrze. Mrągowski egzemplarz pochodzi z 1972 roku. Konstrukcję tego samochodu opracowano w Związku Radzieckim.
Pojazd miał napęd na cztery koła, ale potrafił też pływać. Z tyłu znajdowało się urządzenie napędzające go w wodzie. Przed wjazdem do wody unoszono falochron, czyli osłonę z przodu kadłuba. Kierowca i dowódca oglądali otoczenie przez pancerne szyby albo peryskopy. Peryskop umożliwia patrzenie na zewnątrz z osłoniętego wnętrza. Silnik benzynowy o ośmiu cylindrach znajdował się z tyłu. Z przodu kierowano pojazdem, a środkową część zajmował przedział bojowy. W jednej maszynie połączono jazdę, pływanie i obserwację.
- technika wojskowa