Sala surowców

Miód, mąka i przyprawy korzenne to składniki, od których zaczyna się praca piernikarza. Sala surowców przedstawia ich pochodzenie, wygląd i zapach. Przyprawy poznaje się zmysłami, a narzędzia pszczelarskie pokazują, ile pracy poprzedzało dodanie miodu do ciasta. Osobne miejsce zajmuje bartnictwo, czyli dawne pozyskiwanie miodu od pszczół żyjących w leśnych barciach. To inny świat niż fabryczna hala pełna gotowych wypieków.

Przy mące pojawiają się żarna, używane do rozcierania ziarna. Dalej opowieść dotyczy leżakowania: przygotowane ciasto nie zawsze trafiało od razu do pieca, lecz przechodziło etap dojrzewania. Sala łączy więc trzy części pracy: zdobycie surowców, przygotowanie masy i oczekiwanie przed wypiekiem.

Toruńska tradycja piernikarska sięga XIV wieku, ale najstarszy znany przepis na toruński piernik pochodzi z 1725 roku. Zapisano go w „Compendium medicum auctum”, dziele o tematyce medycznej. Receptura zaczyna się od miodu i należy do dawnych zapisów pozwalających odtwarzać sposoby przygotowania ciasta. Wielowiekowa historia wypieku i wiek zachowanego przepisu nie są zatem tym samym: tradycja jest starsza od tej pisemnej instrukcji.