Punkt zainteresowania
Armata przeciwlotnicza 85 mm wz. 1939
Holowane działo ze składaną podstawą i osłoną obsługi.
Język treści
Armata przeciwlotnicza 85 mm wz. 1939 była ciężkim działem przewożonym na czterech kołach. Oznaczenie 85 mm podaje kaliber, a wzór 1939 określa model uzbrojenia. Podczas transportu działo holowano za pojazdem; nie miało własnego napędu umożliwiającego jazdę. Na stanowisku rozkładano podstawę w kształcie krzyża i unoszono koła. Ciężar przejmowały podpory stabilizujące całość. Podwozie przygotowane do przejazdu stawało się wówczas podstawą działa. Różnica pomiędzy położeniem marszowym a bojowym wynikała z potrzeby utrzymania stabilności.
Obsługę tworzyło siedem osób. Lufę ustawiano za pomocą mechanizmów z pokrętłami, a działo mogło obracać się dookoła. Urządzenia oporopowrotne pochłaniały energię odrzutu po strzale i przywracały lufę do położenia wyjściowego. Obsługa takiego zestawu wymagała podziału pracy. Żołnierzy osłaniała metalowa tarcza ze składanymi górnymi częściami. Armata mogła kierować ogień wysoko ponad ziemię: jej zasięg pionowy wynosił około 10 500 metrów. Osłona, rozkładana podstawa i wysoka ruchomość lufy należą do cech sprzętu przeznaczonego do zwalczania celów powietrznych.
Dla dzieci
Ta armata miała bronić przed samolotami. 85 milimetrów to jej kaliber. W podróży ciągnął ją inny pojazd, a ona toczyła się na czterech kołach. Na miejscu pracy wyglądała inaczej: rozkładano podpory tworzące krzyż i podnoszono koła.
Podpory utrzymywały ciężkie urządzenie stabilnie. Do jego obsługi potrzebnych było siedem osób. Pokrętła służyły do ustawiania lufy, a specjalne mechanizmy łagodziły jej ruch po strzale. Żołnierzy osłaniała metalowa tarcza, której górne części można było składać. Działo obracało się dookoła i mogło kierować ogień bardzo wysoko. Jego pionowy zasięg wynosił około dziesięciu i pół kilometra. Koła, podpory oraz osłona pełniły więc różne zadania.
Pytanie 1 z 2