Storczykarnia

W Storczykarni rośliny rosną na ziemi, na skałach i na konarach drzew. Te ostatnie to epifity. Obok gatunków botanicznych uprawiane są krzyżówki wyhodowane przez człowieka, a część historycznych gatunków i odmian wywodzi się z przedwojennej kolekcji Potockich.

Do ekspozycji trafiają rośliny w okresie kwitnienia. Przez resztę roku przebywają w trzech szklarniach zaplecza, gdzie warunki dostosowuje się do ich pochodzenia klimatycznego. Nowoczesne urządzenia pomagają utrzymywać parametry potrzebne wymagającym roślinom.

Początek kolekcji wiąże się z Palmiarnią budowaną dla Romana i Elżbiety Potockich w latach 1893-1904. Ogrodnik Alois Philipp założył dla niej szklarniowe zaplecze, w którym hodowano między innymi storczyki. Po wojnie uprawę kontynuowało Państwowe Gospodarstwo Rolne, lecz późniejsze przerwanie ogrzewania doprowadziło szklarnie do ruiny. Muzeum przejęło zdewastowany obiekt w 1994 roku. Po budowie kotłowni i przygotowaniu odbudowy przeprowadzono rewitalizację w latach 2007-2009. Przywrócono wówczas Storczykarni jej dawną funkcję uprawową i ekspozycyjną.