Dwór starościński

Dwór starościński w Leżajsku zbudowano w latach 1760-1770 dla Józefa Potockiego, krajczego koronnego i ostatniego starosty leżajskiego. Parterowy budynek na planie wydłużonego prostokąta ma piętrowe facjatki, a towarzyszą mu cztery oficyny.

Dzieje tego miejsca sięgają jednak XVI wieku. Po drugiej lokacji miasta starosta Krzysztof Szydłowiecki wzniósł tu w latach 1524-1532 drewniany zespół rezydencjalno-obronny. Obejmował on dom starosty, browar, słodownię, stajnie, więzienie, wały ziemne z parkanem i trzypiętrową wieżę. W 1609 roku założenie złupił Stanisław Stadnicki, a w latach 1656-1657 niszczyły je wojska szwedzkie i oddziały Jerzego II Rakoczego.

Najstarszą zachowaną częścią zespołu jest oficyna południowo-wschodnia, prawdopodobnie dawna kuchnia, wzniesiona po 1664 roku. W latach 1773-1819 zespół był własnością austriackiego Skarbu Kameralnego, a potem dobra leżajskie nabył hrabia Wojciech Mier, który zbudował klasycystyczny pałac 200 metrów na zachód od dworu. Od 1831 roku dwór należał do Ordynacji Łańcuckiej Potockich, a od 1922 roku mieściło się w nim gimnazjum. Szkoły działały w zespole aż do 2001 roku. W 2004 roku obiekty przejęło Starostwo Powiatowe w Leżajsku, które po rewaloryzacji otworzyło tu muzeum 1 stycznia 2008 roku.