Sądecczyzna w latach II wojny światowej

Wojska niemieckie zajęły Nowy Sącz 6 września 1939 roku. Okupacja oznaczała terror, prześladowania inteligencji i zagładę miejscowej społeczności żydowskiej. W sierpniu 1942 roku Niemcy zlikwidowali getto, deportując jego mieszkańców do obozu zagłady w Bełżcu. Wśród ofiar wcześniejszych egzekucji był malarz Bolesław Barbacki, rozstrzelany w Biegonicach w 1941 roku.

Na Sądecczyźnie rozwijały się struktury Polskiego Państwa Podziemnego: tajne nauczanie, sabotaż i oddziały zbrojne, w tym 1. Pułk Strzelców Podhalańskich Armii Krajowej. Kurierzy utrzymywali szlaki przez granicę, a przez Nowy Sącz przerzucano żołnierzy na Węgry. Stamtąd przedostawali się do formującego się Wojska Polskiego we Francji, a później w Wielkiej Brytanii. Jedną z akcji sądeckiego podziemia było uwolnienie Jana Karskiego, emisariusza niosącego informacje między okupowanym krajem a władzami polskimi za granicą.

Okupacja niemiecka miasta zakończyła się 20 stycznia 1945 roku, gdy wkroczyły wojska radzieckie. Wystawa zestawia dzieje oporu z doświadczeniem prześladowań i strat poniesionych przez mieszkańców.