Punkt zainteresowania
Alpinarium
Rośliny górskie wśród skał oraz historyczny profil wałbrzyskich złóż węgla.
Język treści
Alpinarium łączy kolekcję roślin górskich z ekspozycją skał. Jego starszą część założył w połowie XIX wieku Heinrich Robert Göppert. Rośliny uporządkowano w niej według pochodzenia geograficznego, więc sąsiednie wzniesienia przedstawiają florę różnych pasm górskich. Kolekcja obejmuje rośliny z gór Europy, Azji, obu Ameryk i Nowej Zelandii. Nowszą część urządzono w latach 1989-1992, wykorzystując wapień, granit i serpentynit z dolnośląskich kamieniołomów. Rosną tam odmiany ogrodowe roślin skalnych oraz dzikie, światłolubne gatunki azjatyckie i północnoamerykańskie.
Niski wzrost, zwarte kępy, woskowa warstwa lub gęste włoski na liściach należą do przystosowań roślin do górskiego klimatu. Te cechy utrzymują się także po przeniesieniu roślin na niziny. Wrocławska kolekcja skupia około 2000 gatunków i odmian roślin górskich. Wśród skał znajduje się profil geologiczny Wałbrzyskiego Zagłębia Węglowego z 1856 roku. Pokazuje układ pokładów węgla, piaskowców i łupków. Towarzyszą mu odciski i odlewy karbońskich roślin, w tym kalamitów, lepidodendronów i sygilarii. Obok żywej kolekcji pojawia się więc zapis roślinności sprzed milionów lat.
Dla dzieci
Alpinarium to ogród skalny z roślinami pochodzącymi z gór. Jego najstarszą część założono w XIX wieku. Poszczególne wzniesienia pokazują rośliny z różnych części świata, między innymi Europy, Azji i Nowej Zelandii.
W górach rośliny muszą znosić wiatr, zimno i mocne słońce. Wiele z nich rośnie nisko albo tworzy zwarte kępy. Tak wyglądają również tutaj, choć Wrocław leży na nizinie. Nowszą część ogrodu skalnego zbudowano z wapienia, granitu i serpentynitu.
Osobna budowla ze skał pokazuje, jak układają się warstwy węgla i innych skał w okolicach Wałbrzycha. Powstała w 1856 roku. Są przy niej ślady i odlewy dawnych roślin.
Pytanie 1 z 2