Punkt zainteresowania
Gibbon ungko
Długie ramiona i brak ogona wyróżniają tę małpę nadrzewną.
Język treści
Gibbon ungko porusza się w koronach drzew, przenosząc ciężar ciała z jednej ręki na drugą. Ten sposób przemieszczania nazywa się brachiacją. Długie ramiona i palce ułatwiają chwytanie gałęzi oraz wykonywanie kolejnych wahadłowych ruchów. Wśród naczelnych gibbony należą do małp człekokształtnych.
Gibbon nie ma ogona. Jego ciało może być pokryte futrem w różnych odcieniach, od jasnobrązowego po ciemny, niemal czarny. Nad oczami odcinają się jasne brwi. Barwa sierści nie jest więc wystarczającą wskazówką do rozpoznawania pojedynczego gatunku gibbona.
W naturalnym środowisku, w tropikalnych lasach Azji Południowo-Wschodniej, dużą część pokarmu ungko stanowią owoce. Dietę uzupełniają liście, kwiaty i owady. Żerowanie odbywa się przede wszystkim wysoko nad ziemią, gdzie zwierzę znajduje zarówno jedzenie, jak i podpory do przemieszczania.
Typowa grupa składa się z pary dorosłych oraz ich potomstwa. Życie rodzinne jest zatem związane z tą samą nadrzewną przestrzenią, w której gibbony poszukują pokarmu.
Dla dzieci
Gibbon ungko jest małpą, która nie ma ogona. Do poruszania się między gałęziami używa bardzo długich ramion. Chwyta gałąź jedną ręką, rozkołysuje ciało i sięga drugą ręką do następnej podpory. Takie przemieszczanie ma nazwę: brachiacja.
Dzikie gibbony ungko mieszkają w tropikalnych lasach Azji Południowo-Wschodniej. Wysoko na drzewach szukają przede wszystkim owoców. Jedzą także liście, kwiaty i owady. Najczęściej tworzą rodzinę złożoną z dwojga dorosłych i młodych. Ich futro bywa jasne lub bardzo ciemne, a nad oczami mają jasne brwi. Długie palce pomagają im trzymać się gałęzi podczas wędrówki po lesie.
Pytanie 1 z 2