Punkt zainteresowania
Żubr
Europejski roślinożerca o masywnej sylwetce i rogach, których nie zrzuca.
Język treści
Żubr ma bardzo silnie rozbudowaną przednią część ciała. Garb na grzbiecie tworzą wysokie wyrostki kręgów piersiowych oraz otaczające je mięśnie. Dorosłe samce są większe i masywniejsze od samic; ciężką głowę podtrzymuje mocne więzadło karkowe.
Rogi występują u obu płci. Nie rozgałęziają się i nie są co roku zrzucane, jak poroże jeleni. Mają kostny rdzeń osłonięty warstwą rogową. Utracony róg nie odrasta w kolejnym sezonie jak nowe poroże.
Żubr jest przeżuwaczem. Jego żołądek składa się z czterech komór, a pobrany pokarm roślinny jest ponownie przeżuwany. Szerokie powierzchnie zębów trzonowych pomagają rozcierać rośliny.
W naturze występują grupy mieszane, złożone z samic, młodzieży i cieląt, a także mniejsze grupy samców oraz samotne byki. Skład stad może się zmieniać. Grupę mieszaną często prowadzi starsza samica z cielęciem; nie jest ona niezmienną rodziną o stałej liczbie członków.
Dla dzieci
Żubra wyróżniają duża głowa i wysoki grzbiet nad przednimi nogami. Jego charakterystyczny garb tworzą kości kręgosłupa i silne mięśnie. Samce są zwykle większe od samic. Rogi mają obie płcie. Nie rozgałęziają się i nie odpadają co roku, tak jak poroże jelenia.
Żubr je rośliny i jest przeżuwaczem. To znaczy, że wcześniej połknięty pokarm wraca do pyska, aby zwierzę mogło jeszcze raz dokładnie go przeżuć. Jego żołądek ma cztery komory. Dzikie żubry mogą żyć w grupach samic z młodymi lub w mniejszych grupach samców. Niektóre samce wędrują samotnie. Stado samic z młodymi często prowadzi doświadczona samica opiekująca się cielęciem.
Pytanie 1 z 2