Żubr europejski

Ciężki przód ciała, wysoki kłąb, krótka głowa i broda tworzą rozpoznawalną sylwetkę żubra europejskiego. Samce są masywniejsze od samic; rozbudowane barki szczególnie mocno odcinają się od węższego zadu. To największy lądowy ssak Europy. Pomimo potężnej budowy potrafi szybko biegać i sprawnie zmieniać kierunek, dlatego spokojny krok nie oznacza braku zwinności.

Żubr żywi się roślinami. Skubie trawy i zioła, zjada pędy, a także korę drzew. Wybiera lasy, w których jest dostęp do roślinności przy ziemi. Samice z cielętami tworzą grupy o zmiennym składzie, prowadzone przez doświadczoną krowę. Dorosłe samce często wędrują samotnie, dołączając do samic w okresie rozrodu.

W latach dwudziestych XX wieku żubr wyginął na wolności. Przetrwały zwierzęta utrzymywane pod opieką człowieka, a ich potomstwo umożliwiło odtworzenie dzikich populacji. Historia tego gatunku łączy więc obserwację dużego roślinożercy z konkretnym przykładem ratowania zwierząt. W małych, odizolowanych populacjach nadal ważne jest ograniczanie skutków bliskiego pokrewieństwa. Ochrona nie kończy się wraz z wypuszczeniem zwierząt: potrzebne są odpowiednie siedliska oraz troska o różnorodność genetyczną.