Zwierzę
Wielbłąd dwugarbny
Dwa garby tłuszczowe, zamykane nozdrza i sierść zmieniająca się z porą roku.
Język treści
Dwa garby wielbłąda zawierają zapas tłuszczu, a nie zbiorniki wody. Masywne ciało, wydłużona szyja i gęsta sierść należą do cech baktriana, czyli wielbłąda dwugarbnego. Udomowione baktriany od dawna towarzyszą ludziom na suchych obszarach Azji jako zwierzęta transportowe, dostarczające również wełny i mleka.
Pysk jest przystosowany do trudnych warunków. Ruchliwe nozdrza można zamknąć podczas burzy piaskowej, a długie, gęste rzęsy osłaniają oczy. Rozdzielona górna warga pomaga pobierać roślinny pokarm. Wielbłąd zjada trawy, zioła, suche pędy i kolczaste krzewinki. Korzysta również z roślin, które wiele innych roślinożerców omija. Żerowanie często przypada na ranek i wieczór.
Zimowa okrywa wypada wiosną całymi płatami, dlatego zwierzę w okresie linienia może wyglądać zupełnie inaczej niż zimą. Wielbłąd porusza się inochodem: kończyny po tej samej stronie ciała przestawia razem. Ten rytm odróżnia jego chód od ruchu wielu innych dużych ssaków. Młode baktriany potrafią chodzić już kilka godzin po narodzinach, choć pełne rozmiary ciała osiągają dopiero po latach.
Dla dzieci
W dwóch garbach wielbłąda znajduje się tłuszcz. To zapas dla organizmu, a nie woda w dwóch bukłakach. Wielbłąd dwugarbny nazywa się też baktrianem. Od dawna pomaga ludziom przewozić rzeczy na suchych terenach Azji.
Piasek nie jest łatwym sąsiadem. Wielbłąd może zamykać nozdrza, a jego oczy osłaniają długie rzęsy. Zjada trawy, suche pędy i nawet kolczaste krzewinki. Pokarm zbiera ruchliwą górną wargą.
Zimą ma gęstą sierść. Wiosną wypada ona dużymi płatami, gdy zwierzę zmienia okrywę. Jego chód także jest niezwykły: nogi po tej samej stronie poruszają się razem. Nazywamy to inochodem. Mały wielbłąd potrafi stanąć i chodzić już kilka godzin po narodzinach, chociaż do rozmiarów dorosłego będzie dorastać jeszcze przez lata.
Pytanie 1 z 2