Punkt zainteresowania
Klasztor benedyktynek
Niedokończone projekty wielkiego klasztoru i kolejne wspólnoty zakonne zapisały się w jego zabudowie.
Język treści
Dzisiejszy klasztor jest pozostałością po znacznie większych zamierzeniach budowlanych. Pierwszy barokowy projekt przewidywał cztery skrzydła, lecz wykonano tylko fragment mieszczący zakrystię. Dalszą budowę przerwały wojny śląskie. Po ich zakończeniu zdecydowano się na nową koncepcję, uwzględniającą formy pruskiego rokoka.
Skrzydło południowe powstało w latach 1774-1782 według projektu Jana Gottlieba Fellera. Następnie Jan Rudolph w latach 1788-1792 połączył nowy gmach z dawną gotycką częścią klasztoru. Zamiast całkowitej wymiany zabudowy powstał zespół łączący różne etapy jej historii. Wysokie podatki nakładane przez państwo pruskie, a ostatecznie kasata zakonu, uniemożliwiły ukończenie całości.
Zmieniały się również wspólnoty zamieszkujące budynek. Po cystersach pojawiali się tu inni zakonnicy i zakonnice. W 1919 roku przybyli benedyktyni z praskiego Emaus. Pozostali do maja 1946 roku, kiedy zostali wysiedleni do Bad Wimpfen.
Jeszcze w tym samym miesiącu do Krzeszowa przyjechały benedyktynki ze Lwowa. Ich wspólnota mieszka tu nadal. Klasztor pozostaje zatem domem zakonnym, a jego historia obejmuje zarówno niezrealizowane plany architektów, jak i przemieszczenia wspólnot w XX wieku.
Dla dzieci
Klasztor miał być znacznie większy. Architekci planowali cztery skrzydła, ale wojny przerwały budowę. Z pierwszego projektu powstała tylko niewielka część z zakrystią, czyli pomieszczeniem potrzebnym do przygotowania nabożeństw.
Później zmieniono plany. Południowe skrzydło budowano od 1774 do 1782 roku według projektu Jana Gottlieba Fellera. Kilka lat później Jan Rudolph połączył je ze starszą, gotycką częścią. Wielkiego zamierzenia nie ukończono z powodu kosztów, podatków i likwidacji zakonu przez władze pruskie.
W budynkach mieszkali przedstawiciele różnych wspólnot zakonnych. W 1919 roku przybyli benedyktyni z Pragi. W maju 1946 roku musieli wyjechać. W tym samym miesiącu ich miejsce zajęły benedyktynki ze Lwowa, które nadal mają tutaj swój klasztor. Budynki służą więc codziennemu życiu wspólnoty, a nie wyłącznie oglądaniu zabytków.
Pytanie 1 z 2