Punkt zainteresowania
Mauzoleum Piastów Śląskich
Średniowieczne sarkofagi książąt otacza barokowe wnętrze pełne fresków i barwnych stiuków.
Język treści
Średniowieczne sarkofagi Bolka I Surowego i Bolka II Małego znalazły się w barokowej kaplicy zaprojektowanej razem z kościołem mariackim. Dzielą je więc od otaczającej dekoracji całe stulecia. Mauzoleum upamiętnia fundatorów opactwa i książęcą rodzinę, której dzieje związały się z Krzeszowem. Spoczęli tu Bolko I, jego syn Bernard Stały oraz wnuk Bolko II.
Dawne kamienne sarkofagi zachowali pierwszy z tych władców i jego wnuk. Są przykładami średniowiecznej sztuki nagrobnej, włączonymi później w nową oprawę architektoniczną. Sama kaplica powstawała jednocześnie z barokową świątynią; nie jest niezależnym budynkiem dodanym przypadkowo do zespołu.
Nad grobowcami rozciągają się freski Jerzego Wilhelma Neunhertza. Obrazy w nastawach ołtarzy wykonał Feliks Antoni Scheffler, a wielobarwne stiuki są dziełem Ignacego Alberta Provisorego. Stiuk to masa używana do dekoracji architektury, pozwalająca między innymi uzyskać efekt ozdobnego kamienia.
Złocenia, kolorowe powierzchnie i światło odróżniają tę przestrzeń od wyobrażenia mrocznej krypty. Barokowy wystrój wyraża religijną nadzieję życia po śmierci, podczas gdy sarkofagi zachowują materialną pamięć o średniowiecznych władcach.
Dla dzieci
Mauzoleum to budowla lub sala, w której znajdują się groby ważnych osób. W Krzeszowie pochowano książąt związanych z fundacją opactwa: Bolka I Surowego, Bernarda Stałego i Bolka II Małego. Byli to ojciec, syn i wnuk.
Kamienne sarkofagi Bolka I i Bolka II są starsze od otaczającej je sali. Powstały w średniowieczu, a później ustawiono je w barokowej kaplicy. Tę kaplicę projektowano i budowano razem z kościołem.
Wnętrze zdobili różni artyści. Jerzy Wilhelm Neunhertz wykonał freski, czyli malowidła ścienne. Feliks Antoni Scheffler namalował obrazy ołtarzowe, a Ignacy Albert Provisore przygotował kolorowe stiuki. To ozdoby z masy, która może przypominać kamień. Złoto i jasne kolory wyrażają chrześcijańską nadzieję życia po śmierci. Dawne grobowce pozostały najstarszymi świadkami książęcej historii tego wnętrza.
Pytanie 1 z 2