Schron kolejowy

Żelbetowy schron ma niemal 400 metrów długości i biegnie równolegle do doliny potoku Stępinka, u stóp zalesionego zbocza. Aby utrudnić trafienie bombą lotniczą, w planie poziomym nadano mu kształt łagodnego łuku, odchylonego o około 10 stopni.

Tunel podzielono na trzy sekcje o długości 159, 72 i 152 metrów, poprzedzone dziesięciometrowym przedsionkiem. Grubość murów miejscami przekracza 3 metry, a w przekroju poprzecznym budowla ma kształt niesymetrycznego ostrołuku, ukształtowanego tak, by sprzyjać ześlizgiwaniu się bomb. Do wnętrza prowadzi dziewięć otworów komunikacyjnych, z których każdy pierwotnie zamykała śluza chroniąca przed wybuchem oraz skażeniem chemicznym i biologicznym.

Wewnątrz schronu mieściły się pomieszczenia magazynowe oraz schronowe dla załogi i obsługi pociągu specjalnego. Ta sama trasa, którą dziś przechodzą zwiedzający, prowadziła niegdyś do wnętrza przeznaczonego dla najwyższych władz III Rzeszy.

Na cały zespół obronny wokół kwatery składało się pierwotnie kilkadziesiąt różnych konstrukcji, jednak to właśnie schron kolejowy pozostaje jego najważniejszym i najlepiej zachowanym elementem.