Schron kolejowy w Stępinie

Latem 1941 roku zakończono w dolinie potoku Stępinka budowę żelbetowego schronu kolejowego o długości niemal 400 metrów. Prace rozpoczęto latem 1940 roku pod kierunkiem Organizacji Todta. Przy budowie pracowało około 3-6 tysięcy osób, w tym robotnicy przymusowi i więźniowie różnych narodowości. Dla zamaskowania prawdziwego przeznaczenia inwestycję oficjalnie zarejestrowano jako przedsięwzięcie berlińskiej firmy Askania-Werke. W rzeczywistości powstawała tu część wysuniętej kwatery dowodzenia Anlage Süd, przygotowana między innymi na przyjęcie pociągu sztabowego.

27 sierpnia 1941 roku w kwaterze spotkali się Adolf Hitler i Benito Mussolini, a obaj przywódcy opuścili ją następnego dnia. Schron, wygięty w łuk o kącie około 10 stopni i mający miejscami mury grubsze niż 3 metry, zaprojektowano tak, aby utrudnić bezpośrednie trafienie bombą lotniczą. Obok znajduje się połączony z nim podziemnym przejściem schron zaplecza technicznego z maszynownią oraz pięć mniejszych schronów bierno-bojowych służących ochronie kompleksu.

Pod koniec wojny zabudowania dawnej kwatery wykorzystywał radziecki szpital polowy, który działał tu przez około cztery miesiące i opuścił teren po rozpoczęciu ofensywy w styczniu 1945 roku. Po wojnie kompleks znalazł się pod nadzorem Wojska Polskiego. W latach 60. schrony kolejowy i techniczny wydzierżawiono Narodowemu Bankowi Polskiemu, który planował urządzić tu składnicę. Ostatecznie obiekty przejęła Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Stępinie i przystosowała je do produkcji pieczarek, instalując między innymi urządzenia klimatyzacyjne. Produkcję zakończono około 1990 roku, a wieloletnie użytkowanie i konserwacja pomogły zachować schrony w dobrym stanie.

Schron kolejowy przekazano gminie Frysztak w 2000 roku.