Punkt zainteresowania
Armata dywizyjna ZiS-3
Działo wz. 1942 kalibru 76,2 mm, przeznaczone do różnych zadań artylerii.
Język treści
Armata dywizyjna ZiS-3
Język nagrania: polskiNagranie audio wygenerowane lub istotnie zmodyfikowane przez AI.Armata dywizyjna ZiS-3Zastosowanie armaty ZiS-3, historia jej opracowania i rozwiązania konstrukcyjne. O służbie działa w Armii Czerwonej i polskich jednostkach.
Pokaż transkrypcję
Armata ZiS-3 była działem dywizyjnym o szerszym zastosowaniu niż wyspecjalizowane armaty przeciwpancerne. Mogła zwalczać pojazdy pancerne, umocnienia polowe i stanowiska ogniowe. Egzemplarz tego typu uzupełnia artyleryjską kolekcję Fortu numer dziewięć. Jego kaliber wynosi siedemdziesiąt sześć przecinek dwa milimetra. Prace nad konstrukcją rozpoczęto w maju tysiąc dziewięćset czterdziestego pierwszego roku w Fabryce Artylerii numer dziewięćdziesiąt dwa w Gorkim, pod kierunkiem Wasilija Grabina. Wykorzystano łoże wcześniejszej armaty ZiS-2. Łoże to konstrukcja podtrzymująca lufę i mechanizmy działa. Projektanci dążyli do ograniczenia kosztów oraz czasu potrzebnego na produkcję. Do uzbrojenia Armii Czerwonej armatę ZiS-3 przyjęto w lutym tysiąc dziewięćset czterdziestego drugiego roku. Działo ma dwa rozstawiane ogony łoża oraz stalową tarczę ochronną. Przyrządy celownicze umożliwiały zarówno ogień na wprost, jak i pośredni. Od lata tysiąc dziewięćset czterdziestego trzeciego roku armaty tego typu służyły także w polskich jednostkach walczących na froncie wschodnim.
W przeciwieństwie do wyspecjalizowanej armaty przeciwpancernej, ZiS-3 był działem dywizyjnym o szerszym zastosowaniu. Mógł zwalczać pojazdy pancerne, umocnienia polowe i stanowiska ogniowe. Egzemplarz tego typu uzupełnia artyleryjską kolekcję Fortu nr 9. Jego kaliber wynosi 76,2 mm.
Prace nad konstrukcją rozpoczęto w maju 1941 roku w Fabryce Artylerii nr 92 w Gorkim, pod kierunkiem Wasilija Grabina. Wykorzystano łoże wcześniejszej armaty ZiS-2. Łoże to konstrukcja podtrzymująca lufę i mechanizmy działa. Projektanci dążyli do ograniczenia kosztów oraz czasu potrzebnego na produkcję. Do uzbrojenia Armii Czerwonej ZiS-3 przyjęto w lutym 1942 roku.
Działo ma dwa rozstawiane ogony łoża oraz stalową tarczę ochronną. Przyrządy celownicze umożliwiały zarówno ogień na wprost, jak i pośredni. Od lata 1943 roku armaty tego typu służyły także w polskich jednostkach walczących na froncie wschodnim.
Dla dzieci
ZiS-3 to armata, którą projektowano do kilku różnych zadań. Mogła być używana przeciw pojazdom pancernym, umocnieniom i stanowiskom wojskowym. Ma kaliber 76,2 mm, większy niż ZiS-2.
Projekt powstawał w zespole Wasilija Grabina od 1941 roku. Konstruktorzy wykorzystali łoże ZiS-2. Łoże jest częścią, która podtrzymuje lufę i mechanizmy armaty. Starano się ułatwić produkcję i ograniczyć jej koszty. Gotowy typ przyjęto do uzbrojenia w lutym 1942 roku.
Armata ma stalową tarczę oraz dwa rozkładane ramiona nazywane ogonami łoża. Jej przyrządy pozwalały celować bezpośrednio w widoczny cel lub prowadzić ogień pośredni. Od lata 1943 roku taki sprzęt służył również w polskich oddziałach na froncie wschodnim. W muzeum jest przykładem techniki artyleryjskiej z okresu drugiej wojny światowej.
Pytanie 1 z 2