Punkt zainteresowania
Jednoosobowe schrony obserwacyjne
Żelbetowe schrony z otworami obserwacyjnymi, przeznaczone do ochrony jednej osoby przed odłamkami.
Język treści
Jednoosobowe schrony obserwacyjne
Język nagrania: polskiNagranie audio wygenerowane lub istotnie zmodyfikowane przez AI.Jednoosobowe schrony obserwacyjneO ochronie przed odłamkami, konstrukcji żelbetowych schronów i ich funkcjach obserwacyjnych oraz kolekcji schronów Fortu nr 9.
Pokaż transkrypcję
Jednoosobowe schrony obserwacyjne w kolekcji Fortu numer dziewięć pochodzą z czasów drugiej wojny światowej. Miały chronić osobę przebywającą na otwartym terenie przed odłamkami bomb i pocisków. Osłona była przeznaczona dla jednego człowieka, którego obowiązki wymagały pozostania na stanowisku także podczas zagrożenia. Schrony wykonano z żelbetu, czyli betonu wzmocnionego stalowym zbrojeniem. Mają formę walca ze stożkowatym dachem. Otwory widokowe rozmieszczone wokół ściany umożliwiały obserwowanie otoczenia w zakresie niemal trzystu sześćdziesięciu stopni. Dzięki temu osoba znajdująca się wewnątrz mogła śledzić sytuację w różnych kierunkach, pozostając za osłoną. Takie schrony pełniły funkcje obserwacyjne i wartownicze. Ustawiano je między innymi przy portach, stoczniach, zakładach przemysłowych i koszarach. Służyły ludziom wykonującym pracę na zewnątrz. Ich niewielka przestrzeń odpowiadała zadaniu ochrony pojedynczego stanowiska. Na terenie muzeum znajduje się łącznie jedenaście schronów różnych rodzajów, w tym schron magazynowy i metalowy. Liczba ta obejmuje całą grupę, a nie jedenaście schronów jednoosobowych. Nie oznacza też, że wszystkie wnętrza są dostępne do zwiedzania. Oglądając kolekcję, stosuj się do oznaczeń i zasad udostępniania obiektów.
Jednoosobowe schrony obserwacyjne w kolekcji Fortu nr 9 pochodzą z czasów II wojny światowej. Miały chronić osobę przebywającą na otwartym terenie przed odłamkami bomb i pocisków. Osłona była przeznaczona dla jednego człowieka, którego obowiązki wymagały pozostania na stanowisku także podczas zagrożenia.
Schrony wykonano z żelbetu, czyli betonu wzmocnionego stalowym zbrojeniem. Mają formę walca ze stożkowatym dachem. Otwory widokowe rozmieszczone wokół ściany umożliwiały obserwowanie otoczenia w zakresie niemal 360 stopni. Dzięki ich rozmieszczeniu osoba znajdująca się wewnątrz mogła śledzić sytuację w różnych kierunkach, pozostając za osłoną.
Takie schrony pełniły funkcje obserwacyjne i wartownicze. Ustawiano je między innymi przy portach, stoczniach, zakładach przemysłowych i koszarach. Służyły ludziom wykonującym pracę na zewnątrz; niewielka przestrzeń odpowiadała zadaniu ochrony pojedynczego stanowiska.
Na terenie muzeum znajduje się łącznie 11 schronów różnych rodzajów, w tym schron magazynowy i metalowy. Liczba ta obejmuje całą grupę, a nie jedenaście schronów jednoosobowych. Nie oznacza też, że wszystkie wnętrza są dostępne do zwiedzania. Oglądając kolekcję, stosuj się do oznaczeń i zasad udostępniania obiektów.
Dla dzieci
Jednoosobowy schron był osłoną dla jednego człowieka. Schrony z tej kolekcji pochodzą z czasów II wojny światowej. Pomagały chronić osoby pracujące na otwartym terenie przed odłamkami, czyli fragmentami bomb i pocisków rozrzucanymi podczas wybuchu.
Ich ściany powstały z żelbetu: betonu wzmocnionego stalowymi prętami. Budowla ma kształt walca i stożkowaty dach. Dookoła ściany znajdują się otwory, przez które można było obserwować otoczenie w niemal wszystkich kierunkach. Człowiek wewnątrz pozostawał za osłoną, a jednocześnie widział, co dzieje się na zewnątrz.
Takie schrony służyły do obserwacji i pełnienia warty. Ustawiano je przy ważnych obiektach, na przykład portach, stoczniach, fabrykach i koszarach. Miały pomagać ludziom, którzy musieli pozostać przy swoim stanowisku na otwartym terenie.
W muzeum jest łącznie 11 różnych schronów. To nie jedenaście takich samych małych osłon: są tu również schron magazynowy i schron metalowy. Nie wszystkie wnętrza muszą być otwarte. Przed wejściem sprawdź z opiekunem oznaczenia i zasady muzeum.
Pytanie 1 z 2