Punkt zainteresowania
Schron główny Fortu nr 9
Dawne izby żołnierskie, korytarze i mury schronu tworzą dziś wnętrze muzeum.
Język treści
Schron główny Fortu nr 9
Język nagrania: polskiNagranie audio wygenerowane lub istotnie zmodyfikowane przez AI.Schron główny Fortu nr 9Układ kazamat, historia fortu i jego adaptacja na muzeum. Informacje o ekspozycji oraz samodzielnym zwiedzaniu schronu.
Pokaż transkrypcję
Sześć izb żołnierskich i dwa korytarze składają się na wnętrze głównego schronu Fortu numer dziewięć. Kazamaty, czyli osłonięte pomieszczenia forteczne, należały do wojskowej części obiektu. Do schronu prowadziło sześć wejść. Cegła i beton tworzą jego konstrukcję, a powtarzalny układ pomieszczeń wynika z dawnej funkcji schronienia dla żołnierzy. Budowę fortu datuje się na tysiąc osiemset dziewięćdziesiąty drugi rok. Obiekt stanowił część pierścienia umocnień Wrocławia. Dziś w schronie prezentowane są przedmioty związane z militarną historią miasta. Wystawy wykorzystują autentyczne wnętrza, więc zwiedzający ogląda równocześnie kolekcję i sam zabytek fortyfikacji. W dwa tysiące czternastym roku teren przejęła Fundacja Inicjatyw Społecznych i Kulturalnych „Jedynka”. Zaniedbany obiekt przez kolejne lata poddawano rewitalizacji, wspieranej przez miasto i innych darczyńców. Adaptacja na muzeum przywróciła schronowi funkcję dostępną dla odwiedzających. Poza głównym budynkiem do zespołu należą również betonowe wartownie. Na obejrzenie ekspozycji w schronie warto przeznaczyć od trzydziestu do czterdziestu minut. To orientacyjny czas na tę część muzeum, bez zwiedzania plenerowego majdanu. W soboty schron jest dostępny również podczas samodzielnego zwiedzania. Można obejrzeć go przed częścią plenerową lub po niej.
Sześć izb żołnierskich i dwa korytarze składają się na wnętrze głównego schronu Fortu nr 9. Kazamaty, czyli osłonięte pomieszczenia forteczne, należały do wojskowej części obiektu. Do schronu prowadziło sześć wejść. Cegła i beton tworzą jego konstrukcję, a powtarzalny układ pomieszczeń wynika z dawnej funkcji schronienia dla żołnierzy.
Budowę fortu datuje się na 1892 rok. Obiekt stanowił część pierścienia umocnień Wrocławia. Dziś w schronie prezentowane są przedmioty związane z militarną historią miasta. Wystawy wykorzystują autentyczne wnętrza, więc zwiedzający ogląda równocześnie kolekcję i sam zabytek fortyfikacji.
W 2014 roku teren przejęła Fundacja Inicjatyw Społecznych i Kulturalnych „Jedynka”. Zaniedbany obiekt przez kolejne lata poddawano rewitalizacji, wspieranej przez miasto i innych darczyńców. Adaptacja na muzeum przywróciła schronowi funkcję dostępną dla odwiedzających. Poza głównym budynkiem do zespołu należą również betonowe wartownie.
Na obejrzenie ekspozycji w schronie warto przeznaczyć około 30-40 minut. To czas na tę część muzeum, bez zwiedzania plenerowego majdanu. W soboty schron jest dostępny również podczas samodzielnego zwiedzania. Można obejrzeć go przed częścią plenerową lub po niej.
Dla dzieci
Ten schron zbudowano dla żołnierzy. W środku znajdowało się sześć izb, czyli pomieszczeń, oraz dwa korytarze. Do budynku prowadziło sześć wejść. Jego ściany wykonano z cegły i betonu. Słowo „kazamata” oznacza osłonięte pomieszczenie w dawnych umocnieniach.
Fort nr 9 był częścią większego pasa obronnego wokół Wrocławia. Powstał w XIX wieku, długo przed dzisiejszym muzeum. Teraz w jego pomieszczeniach znajdują się przedmioty opowiadające o wojskowej historii miasta. Sam budynek również jest zabytkiem: jego układ pokazuje, jak organizowano miejsce dla załogi.
W 2014 roku fortem zajęła się fundacja „Jedynka”. Potem przez kilka lat prowadzono prace, aby odnowić zaniedbany obiekt. Pomagało w tym miasto i darczyńcy. Dawne pomieszczenia żołnierzy stały się przestrzenią do poznawania historii.
Na obejrzenie ekspozycji w schronie warto przeznaczyć około 30-40 minut. To czas na tę część muzeum, bez zwiedzania plenerowego majdanu. W soboty schron jest dostępny również podczas samodzielnego zwiedzania. Można obejrzeć go przed częścią plenerową lub po niej.
Pytanie 1 z 2