Dziedziniec dolny

Pięć bastei wzmacniało mur otaczający zamek dolny, dobudowany podczas renesansowej rozbudowy Grodna. Za czasów von Logau powstało tutaj zaplecze większej rezydencji: budynek bramny z mieszkaniami, piekarnia połączona z łaźnią oraz zabudowania gospodarcze. Ten dziedziniec służył zatem codziennemu funkcjonowaniu zamku, a nie jedynie obronie dostępu do starszych murów.

Basteje miały formę otwartą od strony wnętrza obwodu, określaną jako łupinowa. Na murach zastosowano także ozdobne zwieńczenia z wolutami, czyli spiralnie zwiniętymi elementami dekoracyjnymi. Budowniczowie zestawili w jednym założeniu urządzenia obronne, mieszkania i reprezentacyjną architekturę wejścia. Prace ciesielskie przy rozbudowie zamku dolnego zakończono w 1587 roku. Budynki gospodarcze otrzymały wysokie dachy dwuspadowe, odmienne od niskich, otwartych od środka umocnień.

Piekarnię wraz z łaźnią rozebrano około 1824 roku, kiedy zamek zaczęto przystosowywać do nowej roli miejsca odwiedzanego przez turystów. Nie wszystkie dawne funkcje gospodarcze mają więc dziś odpowiadający im budynek. W zachowanym obwodzie umocnień można natomiast nadal odczytać skalę XVI-wiecznego powiększenia rezydencji: osobną przestrzeń gospodarczą z własną bramą i systemem bastei.