Przedzamcze

Przedzamcze zajmuje około dwóch trzecich powierzchni całego założenia. Było rozległym zapleczem rezydencji, nie pustym placem przed książęcym pałacem. Stały tu budynki gospodarcze, w tym karczma i kuźnia. Ich losy były różne: po prostokątnym budynku karczmy pozostały ślady, natomiast dawna kuźnia przy bramie nie zachowała się.

Droga wjazdowa przechodzi przez budynek bramny z wartownią i biegnie dalej ku zamkowi górnemu. Obie części warowni miały własne zabezpieczenia. Górny zamek oddzielały od przedzamcza mury, brama oraz fosa, nad którą przerzucono niegdyś most zwodzony. Zewnętrzny obwód całego zespołu osłaniały dodatkowo sucha fosa i ziemny wał. Wjazd do zaplecza nie oznaczał jeszcze dotarcia do książęcej siedziby.

W latach 1533-1535 umocnienia modernizował książęcy fortyfikator Jan von Hardeck. Powstały wtedy dwie kaponiery i rozbudowany system obronny przedzamcza. Kaponiery miały plan przypominający podkowę. Znacznie później zmienił się sposób użytkowania tego terenu: na początku XIX wieku, za Henryka Hochberga, zakładano tu ozdobne ogrody. Nie przetrwały, lecz były częścią romantycznego przekształcania ruin w miejsce odwiedzane przez turystów.