Punkt zainteresowania
Ołtarz główny
Barokowa oprawa i dziewiętnastowieczny obraz modlitwy Chrystusa.
Język treści
Ołtarz główny wstawiono do kościoła w 1672 roku, kilkanaście lat po pierwszym nabożeństwie. Jego rozbudowana oprawa ma charakter architektoniczny: porządkuje obraz i rzeźby w wielką, wspólną kompozycję. Wyposażanie drewnianej świątyni trwało znacznie dłużej niż samo wznoszenie jej ścian. Wśród rzeźb znajdują się Mojżesz i Jan Chrzciciel, a także aniołowie. Postacie znane z Biblii towarzyszą centralnemu przedstawieniu Chrystusa. Rzeźbiarska dekoracja należy do barokowej części wyposażenia kościoła.
Obraz w centrum pokazuje modlitwę Chrystusa na Górze Oliwnej. Przedstawienie skupia uwagę na wydarzeniu poprzedzającym pojmanie Jezusa, nie na narodzinach ani na chrzcie. To właśnie ta scena określa temat obecnego obrazu ołtarzowego. Malowidło pochodzi z 1855 roku. Jest więc młodsze od siedemnastowiecznej oprawy, w którą je włączono. W jednym ołtarzu spotykają się dwa etapy wyposażania świątyni: barokowa konstrukcja z rzeźbami oraz obraz dodany w stuleciu jubileuszu dwusetlecia kościoła.
Dla dzieci
Ołtarz wygląda jak duża, ozdobna rama z rzeźbami. Trafił do kościoła w 1672 roku. Nie zbudowano od razu całego wyposażenia: kolejne przedmioty dodawano już po rozpoczęciu nabożeństw. Wśród postaci zdobiących ołtarz są Mojżesz, Jan Chrzciciel i aniołowie.
Pośrodku znajduje się obraz Jezusa modlącego się na Górze Oliwnej. Pokazuje wydarzenie opisane w Biblii, poprzedzające jego pojmanie. Obraz namalowano w 1855 roku, znacznie później niż otaczającą go dekorację.
Starsza oprawa i młodszy obraz tworzą dziś jedną całość. Aby poznać historię tego ołtarza, trzeba więc pamiętać o dwóch różnych czasach jego powstawania: XVII i XIX wieku.
Pytanie 1 z 2