Punkt zainteresowania
Jeleń olbrzymi
Irlandzki szkielet z porożem o rozpiętości 2,5 metra.
Język treści
Poroże muzealnego jelenia olbrzymiego ma 2,5 metra rozpiętości. To cecha konkretnego okazu, nie górna granica możliwości gatunku Megaloceros giganteus. Największe znane poroża tego wymarłego jelenia mogły rozciągać się na ponad trzy i pół metra. Szkielet pochodzi z Irlandii. Jego ciemnobrązowy, niemal czarny kolor wiąże się z przebywaniem szczątków w torfie. Barwa kości jest zatem śladem środowiska, w którym zachowały się po śmierci zwierzęcia, a nie kolorem jego dawnej sierści.
Okaz kupiono dla muzeum pod koniec XIX wieku, gdy placówką kierował Carl Chun. Należy do historycznych nabytków uniwersyteckiej kolekcji. Przedstawia zwierzę znane już badaczom z dawnych szczątków, a nie gatunek obserwowany przez nich za życia. Jelenie olbrzymie osiągały około 2,1 metra wysokości w kłębie, czyli przy nasadzie szyi nad przednimi kończynami. Zamieszkiwały znacznie szerszy obszar niż sama Irlandia: ich szczątki znajdowano także w innych częściach Europy, północnej Afryce i Azji. Irlandzkie pochodzenie szkieletu określa miejsce znalezienia tego okazu, nie cały zasięg gatunku.
Dla dzieci
Poroże tego jelenia olbrzymiego rozciąga się na 2,5 metra. U największych przedstawicieli gatunku było jeszcze szersze. Zwierzę nie żyje już na Ziemi, ale jego kości zachowały się w dawnych osadach. Ten szkielet znaleziono w Irlandii.
Kości mają ciemną, prawie czarną barwę, ponieważ długo znajdowały się w torfie. Muzeum kupiło je pod koniec XIX wieku, gdy kierował nim Carl Chun. Jeleń olbrzymi mógł mieć około 2,1 metra wysokości przy nasadzie szyi. Mieszkał również poza Irlandią, w innych częściach Europy, w Azji i północnej Afryce. Szkielet opowiada więc o jednym zwierzęciu należącym do gatunku, który zajmował rozległe obszary.
Pytanie 1 z 2