Łoś euroazjatycki

Długie nogi podtrzymują masywne ciało łosia, a pod jego szyją zwisa owłosiony fałd skóry. Wydłużony pysk kończy się dużą górną wargą, która wystaje ponad dolną. Łoś jest największym przedstawicielem jeleniowatych. Samce są wyraźnie cięższe od samic, ale to poroże najmocniej zmienia ich sylwetkę w ciągu roku.

Poroże wyrasta wiosną, a zimą jest zrzucane. Nie pozostaje więc na głowie przez całe życie. Jego kształt bywa różny: obok szerokich łopat występują bardziej rozgałęzione formy. Nie każdy dorosły samiec musi zatem wyglądać jak łoś z ilustracji z ogromnymi, płaskimi łopatami. Samice poroża nie noszą.

Łosie zamieszkują chłodne obszary leśne i chętnie przebywają blisko jezior, rzek oraz mokradeł, gdzie znajdują pokarm. Jedzą rośliny, a po żerowaniu odpoczywają i przeżuwają. Gęsta sierść dobrze izoluje ciało od zimna. Samica opiekuje się potomstwem; młode pozostaje przy niej mniej więcej do narodzin kolejnego cielęcia. Podczas obserwacji łatwo rozpoznać nie tylko wysokie nogi, lecz także niezwykłe proporcje głowy: duże uszy i zwisający pysk wyraźnie odróżniają łosia od jelenia.