Zwierzę
Mandryl barwnolicy
Barwna twarz, leśne życie i zapasy pokarmu przenoszone w policzkach.
Język treści
Twarz dorosłego samca mandryla łączy intensywną czerwień z niebieskimi bruzdami po bokach nosa. U samic i młodych ubarwienie jest mniej jaskrawe, a dorosłe samice są znacznie mniejsze od samców. Kolorowe partie ciała pomagają też zwierzętom dostrzegać się w gęstej roślinności. Mandryl ma krótki ogon, a jego masywna sylwetka różni się od długich, lekkich sylwetek wielu nadrzewnych małp.
Gatunek zamieszkuje lasy tropikalne zachodniej części Afryki równikowej. Wiele czasu spędza na ziemi, poruszając się na czterech kończynach, ale zręcznie wspina się również na drzewa. Na drzewach nocuje. Jest aktywny w dzień, a podczas odpoczynku korzysta z zacienionych miejsc.
Torby policzkowe pozwalają mandrylowi zebrać jedzenie i przenieść je w bezpieczniejsze miejsce przed zjedzeniem. Pokarm może więc chwilowo przechowywać w pysku. Nie ogranicza się do owoców: zjada także nasiona, podziemne części roślin, owady i drobne kręgowce. Ten mieszany jadłospis odpowiada wszystkożernemu sposobowi odżywiania. Długie kończyny przednie pomagają mu przemierzać leśne podłoże, gdzie szuka wielu składników pożywienia. Wspinanie uzupełnia naziemny tryb życia i daje możliwość odpoczynku ponad ziemią.
Dla dzieci
Dorosły samiec mandryla ma bardzo barwną twarz. Obok czerwieni widać na niej niebieskie bruzdy. Samice i młode są mniej jaskrawe, a samice dużo mniejsze od samców. Mandryl ma też krótki ogon.
Pochodzi z lasów tropikalnych Afryki. W dzień często chodzi po ziemi na czterech kończynach i szuka jedzenia. Umie jednak sprawnie wspinać się na drzewa. To właśnie na nich spędza noc.
Mandryl ma w policzkach specjalne torby na pokarm. Może włożyć do nich jedzenie, przenieść je i zjeść później w bezpieczniejszym miejscu. Zjada owoce, nasiona, części roślin rosnące pod ziemią, a także owady i małe kręgowce. Takie zwierzę nazywamy wszystkożernym: jego pożywienie pochodzi zarówno od roślin, jak i od zwierząt.
Pytanie 1 z 2